RUCH ROZWIJAJĄCY DLA DZIECI

Drodzy Rodzice i kochane przedszkolaki!
Dziś chcę Wam zaproponować wspólną zabawę, która sprawi wiele frajdy zarówno dzieciom, jak i dorosłym. Razem z moją córeczką przedstawimy kilka propozycji ćwiczeń z wykorzystaniem elementów Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne. Metoda ta pozwala dzieciom poznać swoje ciało, uczy kontrolować jego ruchy, ułatwia nawiązywanie kontaktów, uczy empatii. Poza tym sprzyja rozwojowi wyobraźni i pomysłowości, kształci orientację w schemacie ciała i przestrzeni, rozwija zdolność koncentracji uwagi, przyczynia się do zdobywania zaufania do siebie i do otoczenia, do kształtowania się pozytywnego obrazu samego siebie i pozytywnego nastawienia do świata. Ćwiczenia oparte są na wykorzystaniu, w sposób twórczy, ruchu, dotyku, bliskości, co sprzyja tworzeniu więzi emocjonalnych i budowaniu poczucia bezpieczeństwa.

Przedstawione tu ćwiczenia mogą Państwo wykonywać z dziećmi w każdym wieku, z zaburzeniami rozwojowymi jak i rozwijającymi się prawidłowo. Nie wymagają one stosowania żadnych drogich pomocy. Wystarczą dobry humor, odpowiednie podłoże, trochę przestrzeni, wygodny, niekrępujący ruchów strój, koc i świeże powietrze. Ta radosna zabawa stymuluje rozwój emocjonalny, społeczny i poznawczy Waszego dziecka. Do przedstawionych ćwiczeń mogą Państwo dodać, w zależności od inwencji i potrzeb, inne elementy np. ulubioną muzykę, ćwiczenia oddechowe, dźwiękonaśladowcze, zabawy w robienie śmiesznych min, wskazywanie i nazywanie części ciała, wprowadzanie określeń w postaci przymiotników i przyimków np., ręka mała, duża; noga ciężka; huśtaj wolno, szybko; tunel wąski, szeroki itp.

1. „Spacer”

Rodzic i dziecko stoją. Dziecko zamyka oczy. Rodzic prowadzi dziecko w różnych kierunkach za rękę. Potem zmiana, rodzic zamyka oczy i daje się prowadzić dziecku.

2. „Powitanie”

Dziecko i rodzic siedzą przodem do siebie i trzymają się za ręce. Wymieniają uśmiechy, całuski, dotykają się czołami i oddalają czoła od siebie, podobnie nosami, brodami. Oglądają i porównują wielkość dłoni układając dłoń dziecka do dłoni rodzica. Wzajemnie się przyciągają (huśtanie w pozycji siedzącej).

3. „Młynek”

Partnerzy w siadzie skulnym wykonują szybkie obroty wokół własnej osi.

4. „Skała”

Rodzic w klęku podpartym. Dziecko stojąc obok niego, próbuje pozbawić go równowagi. Naciera popychając go z boku, od tyłu, od przodu. Po kilku próbach można zamienić się rolami.

5. „Odklejanie”

Rodzic leży biernie na plecach na podłodze. Dziecko stara się uaktywnić rodzica, odkleić go od podłogi, pociągając go za ręce, nogi, kręcąc oraz przesuwając nim po podłodze. Kiedy dostatecznie się natrudzi proponujemy zamianę ról.

6. „Rzep”

Rodzic stoi w lekkim rozkroku, dziecko „przyczepia się” do niego obejmując nogę swoimi rączkami i nóżkami. Rodzic chodzi z przyczepionym do nogi dzieckiem.

7. „Tunel”

Dorosły w klęku podpartym tworzy tunel. Dziecko przechodzi pod rodzicem. Rodzic robi coraz ciaśniejszy tunel, dziecko próbuje się przeczołgać.

8. „Koc”

Rodzic trzyma koc. Dziecko leży na brzuchu na kocu i trzyma się mocno koca rączkami. Rodzic ciągnie dziecko na kocu po podłodze w różnych kierunkach.

9. „Krokodylek”

Rodzic zawija dziecko w koc. Dziecko próbuje czołgać się po podłodze, używając tylko rąk i stóp.

10. „Huśtawka”

Rodzice kołyszą dziecko w kocu.

11. „Kołyska”

Rodzic siedzi w siadzie prostym w rozkroku, trzyma przed sobą w pozycji półleżącej lub siedzącej dziecko. Kołysze je w przód i w tył, a następnie na boki, zwiększając stopniowo wychylenia.

Pozdrawiam i życzę wesołej zabawy!

Magdalena Cieślik

Literatura:
Bogdanowicz M., Kisiel B., Przasnyska M., Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziecka, WSiP, Warszawa 1994.
E. M. Minczakiewicz, Jak pomóc w rozwoju dziecka z zespołem Downa, Wydawnictwo Naukowe AP, Kraków 2001.